
semalam aku rasa sangat kecil
diduga olehNYA kesabaranku
hampir menitis air mata
kerana rasa kecewa dan hampa
setiap kali diri rasa tidak berdaya
tapi aku cuba jua tabahkan hati
ku pamerkan rasa gembira walau hati ini
tidak sekali kali
walau aku benci menipu diri
namun aku mungkin perlukan ia sesekali
hendak ku marah ini kecuaianku
hendak ku tangis ini dugaan buatku
hendak ku maki tiada siapa kecuali diriku
untuk itu,
aku conteng satu kertas buat peringatan diriku
aku, jangan cuai menjaga sesuatu
aku, jangan kelam andai perkara sebegini berlaku
aku, jangan ulangi kesilapanku...